Jedyne, co można zrobić dla dzieci, to wychować je; nie można przeżyć za nie życia.

Skromne i niepokaźne kwiaty, rozwijające się w dolinach umierają może, gdy przesadzić je nazbyt blisko niebios, w rejony, gdzie zbierają się burze, a słońce pali.

Zaś jastrząb, pod jasnymi wiszący błękity. Trzepie skrzydłem jak motyl na szpilce przybity. Aż ujrzawszy wśród łąki ptaka lub zająca. Runie nań z góry jako gwiazda spadająca.

Obiegniemy wszystkie sady i ogrody. I w kościoły ciemnych sadów Cię powiodę. Wiatr nam mocno zwiąże ręce jednym włosem. A obrączki są ukryte w słojach sosen.

Kolibry a wspomnienie – mniej różna różnica. Kolibry, jest Sonetem w poezjach natury. Nieco wziął z barwy tęczy, nieco z rannej chmury. Z łąk kwiecistych, z motyla, z morza gdy rozświeca.

Świat bez kobiet byłby, jak ogród bez kwiatów.

Myśliwy jeszcze ma broń i trzyma smycze, Lecz las jest nasz i łąki też są nasze. Wilk wolny wyje, na smyczy pies skowycze. I bać się musi i swoich braci straszyć.

U nas łąki mają smak miodu, u nas w polu kołyszą się żyta – szkarłatem koniczyna, gdy dokwita śliczna jest. I koń pijący u brodu.

Panie Boże, jak wielki jest twój ogród zoologiczny! A jakie małe w nim zwierzątka!

Goniąc motyla, można przegapić las i dwie łąki.

Po ogrodach zbędne drabiny. Z nieba wiatr prosto w twarz. W rowie ożywione resztki, do zimy sposobi się mysz. Życzę ci miłego dna.

Pieski małe dwa poszły więc na łąkę. I znalazły tam czerwoną biedronkę. A biedronka ta wiele czarnych kropek ma. Si-bon, si-bon.