A to moje serce. Posiwiałe jak ogród w śniegu, Obnażone jak bezlistna brzoza. Wystawione na północny wiatr. Mróz maluje na nim białe kwiaty, przez gałązki prześwituje przeszłość.

Kto potrafi cieszyć się z małych rzeczy, mieszka w ogrodzie pełnym szczęśliwości.

Gdzie są te łąki, cośmy brodzili, gdzie są te ścieżki, cośmy chodzili, gdzie bukowiny, cośmy zbłądzili, gdzie ciemno grzywy wiatr?.

Cierpliwość to kwiat, który nie w każdym ogrodzie rośnie.

Samotność jest jak ogród, w którym dusza usycha, a kwiaty przestają pachnieć.

Każdy człowiek jest innym kwiatem w ogrodzie wszechświata. Dlatego emanuje sobie tylko właściwym pięknem.

W ogrodzie mojej pamięci pielęgnuję różne kwiaty.

Sadzenie kwiatów to jak otwieranie nieznanej książki, ponieważ w jednej i drugiej sytuacji rozpoczyna się coś nowego. A ogród jest całą biblioteką.

Nawet kwiaty z ogrodu mogą zabić.

Lęk nie może istnieć bez nadziei, ani nadzieja bez lęku.

Porzućcie wszelką nadzieję, którzy tu wchodzicie.

Jestem tylko jedna i aż jedna mogę zrobić wszystkiego, ale coś mogę zrobić.