Sadźmy, przyjacielu, róże! Długo jeszcze, długo światu Szumieć będą śnieżne burze. Sadźmy je przyszłemu latu!

Jeśli u twojego syna na głowie jawi się żel, później irokezy, to już wiedz, że tam się bardzo mocno coś burzy.

Kobiety?. Kobiety są jak burza. Są piękne, gdy się na nie patrzy, czasem jest też miło posłuchać, ale przez większą część czasu są po prostu niewygodne.

Miłość twa to jezioro, pełne błyskawicy. Przejrzyste i głębokie, co swą toń krysztali. Mieszając w łonie snopie gwiazd, co w mgle się pali. Z tajemniczym pomrokiem wśród swoich tęsknicy.

Doświadczalnie stwierdziłem, że jestem jak woda rzeki, odbijająca zmienne kolory brzegów między którymi płynie, burze, obłoki, błękit nieba, sama bezbarwna.

Nie postrzegam wiary jako stanu raz na zawsze zamrożonego, lecz widzę ją jako ogromną rzekę miotaną konfliktami i napięciami, która raz się burzy, raz płynie spokojnie.

Poezja nie jest burzą ani cyklonem. Jest rzeką majestatyczną i urodzajną.

W pierś kamienną Tatr biją od wieków pioruny. Rycerz Giewont od wieków, rażony w pierś kona. Białą twarz mu przysłania mgieł nocnych opona. Jak z białego muślinu przejrzyste całuny.

Bo miłość ma to potęga burz, I wichru moc i bezkresy mórz. Tak wielka jest jak szczyty gór.

Serce, jak firmament, ma swoje meteory, swoje komety, swoje błyskawice.

Wciąż jesteśmy jak Apostołowie w łodzi przestraszeni burzą, nie zdający sobie sprawy z tego, że mają przy sobie Jezusa.

Przyjaciele nie są zainteresowani burzami, które przeżywasz, ale chętnie korzystają z twego statku.