Niewidzialne ścięgna przeciągają duszny ciężar z dzielnicy do dzielnicy. Za chwilę burza uwolni miasto od zmęczenia.

Znalezienie dobrego faceta jest tak łatwe, jak znalezienie taksówki w czasie burzy śnieżnej w noworoczny wieczór.

Wiatr wieje, dokąd chce, lecz piasek musi podążać z wiatrem. Nieświadomy otaczającego go świata, targany boskim oddechem, na łasce i niełasce burzy, która nim włada. Czymże jest ziarnko piasku na pustyni?. Ziarnko piasku podczas burzy?.

Piękny jest nowy most kolejowy, co spina brzegi srebrzystej Tay. Wbił w nurty rzeki swoje przypory, prężąc filary po nieba kraj. Trzynaście przęseł cieszy me oko, a w ich konstrukcji taka tkwi moc, Że jak wybije burzy godzina, napór żywiołów przetrwa ten most!

Tarzają się ptaki w lipcowym błękicie. Zapachniało wakacjami zapachniało życiem. Przeszły letnie błyskawice pioruny i burze, Diabeł Bogu się spowiada z mym aniołem stróżem.

Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?. Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?. Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie. I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.

Nad czarnym jak smoła niebem i morzem istnieją kłamstwa ciemniejsze nawet od czerni.

Ci, którzy potrafią postępować niekonwencjonalnie, są nieskończeni niczym niebo i ziemia, niewyczerpani niczym wielkie rzeki.

Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć. Osrebrzać je księżycem – i promienić świtem. Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić, i położyć Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Ma dusza jest jak jastrząb dziki. Co rwie się tam, na nieba przestwór. I nasłuchuje wolnych ptaków krzyki.

Dusza mieszkająca w tobie, we mnie, w buzującym na niebie słońcu, w zielonym wciąż świerku, w śpiewie drozda, w różowych żyłkach kamienia, jedynie ona jest zdolną dźwignąć ten świat nie dbając o sens istnienia.

Miasto w którym mieszkam umiera powoli wraz ze mną a przecież rośliśmy dom w dom ciało w ciało jak niebo w niebo – by ktoś inny urodził się w tym samym dniu o tej samej godzinie by mógł nazywać ulice na których spotykamy tych samych ludzi.