Młodzi nie mają wystarczającej rozwagi i dlatego wyznaczają sobie niemożliwe cele – i osiągają je, pokolenie za pokoleniem.

Nie powiadam, że pędzimy ku zagładzie. Raczej – jak w „Alicji w krainie czarów” – musimy się bardzo natężać i prędko pędzić, żeby być w tym samym miejscu.

Nie wszyscy mogą być mądrzy […]. Głupi muszą stanowić wyjątek, bo gdyby wszyscy ludzie byli mądrzy, to na świecie byłoby tyle rozumu, że co drugi człowiek zgłupiałby z tego.

Nikt nie ma obowiązku być wielkim człowiekiem. To już bardzo ładnie gdy się jest człowiekiem.

Ciemny las stał się czerwony w słońcu, W dolinie para staje się biała, cienka, I zaśpiewał wczesną piosenkę ptaszek dzwoni na lazuru.

Wejdziemy do lasu ze skraju lasu, Znajdziemy tam wiele cudów. Krzyczał ptak śmiało z gałęzi.

Ziemio ojczysta, ziemio jasna, nie będę powalonym drzewem. Codziennie mocniej w ciebie wrastam radością, smutkiem, dumą, gniewem. Nie będę jak zerwana nić. Odrzucam pusto brzmiące słowa. Można nie kochać cię – i żyć, ale nie można owocować.

Drzewa nie ścinaj, gdy na nim ptak gniazdo ściele.

Maluję obecnie obraz, a raczej jak do tej pory, przygotowuję go pastelami, zanim wykonam. Jestem kontent i studiów, studiów bez liku w niego włożę i dam rzecz nową, o jakiej się wielu panom śniło, a żaden nie zrobił – drzew, konarów, gałęzi wykrotów, korzeni.

Drzewa będą zielone, góry będą zielone, chmury będą zielone, wielkie i puchate!

Biała brzoza uśmiechała się do jodły, a sosna patrzyła z przekorą i kłuła ostrymi szpilkami na wszystkie strony.

I żeby dłużej nie zwlekać, Oddał psa do pewnego maga, Który nauczył go szczekać - Bo się więcej od psa nie wymaga.