Nie wierzę wam. Nawet jak mówicie, że świeci słońce, chodzę w kaloszach i z parasolem.

Nie ma innego mostu do nieba jak krzyż.

Głowa pęka Ci w szwach. Maska wrosła w Twoją twarz - Zaufaj mi. Wielką czułość Ci dam. Bilet aż do nieba bram. Zafunduję Ci.

Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczy i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną. Bo gdzie jest twój skarb, tam też będzie twoje serce.

Wśród innych gór uczyłem się wierszy, które dopiero miały mnie nawiedzić. Szczyt naprzeciw domu zaglądał do nieba, nikt nie wiedział dlaczego nazywa się Owidiusz, czyżby tam się zabłąkał wygnany poeta?.

Moje niebo mieszka w górach. Gdzie nie sięga srebrny dym. A najbardziej chmurna chmura. Mniej pochmurna jest niż ty.

Och, nie ulega wątpliwości, że istnieje wiele rzeczy, których nie rozumiemy. Mijają stulecia i tysiąclecia, a człowiek ze swego życia widzi zaledwie kilka zim.

Doświadczalnie stwierdziłem, że jestem jak woda rzeki, odbijająca zmienne kolory brzegów między którymi płynie, burze, obłoki, błękit nieba, sama bezbarwna.

Oj, na niebo wyszły chmurki! Z górki, dzieci, na pazurki. Bo nuż deszczyk ten majowy kapu-kapu-kap, na głowy?.

Patrzysz, jak żeglują stada chmur po niebie.

Być może, kiedyś porzucę ten mój świat i wtedy zacznę obserwować, jak przemieniają się chmury na niebie.

Jest niemal tak samo przyjemny jak widok chmur, ponieważ on także piecze i sprawia, że wszystko wygląda zachwycająco.