Obudzili się oboje, kiedy słońce, wzniósłszy się ponad grzbiety górskie, zalało blaskiem przeciwległy brzeg rzeki. Rozżarzona czerwień wynurzyła się z porannej mgły i niczym ognista łuna rozgorzała nad lasami aż po horyzont.

Jesienne lasy poczerwienione goreją w cudnym słońca zachodzie. Witam was, brzozy, graby złocone i fantastyczne ruiny w wodzie.

Za długo przebywał w lesie, żeby nie wiedzieć, że tylko ten żyje, kto jest bliżej słońca i innym coś odbiera.

Własne pędy, własne liście zapuszczamy każdy sobie. I korzenie oczywiście, na wygnaniu, w kraju, w grobie. Tu na boki, wzwyż ku słońcu, na stracenie w prawo, w lewo. Kto pamięta, że to w końcu, jedno i to samo drzewo.

Żaden promień słońca nie ginie, lecz zieleń, którą on budzi, potrzebuje czasu, aby wzrosnąć.

Przez skał rozdartych podwoje, Świerk zwiesza konary swoje. I słońca blask się przeciska. To Kościeliska.

Drzewa są po prostu piękne, potrzebują tak niewiele, bo słońca, deszczu… a od nas szacunku.

W miłości pragniesz, by ci wierzono; w przyjaźni, by cię rozumiano.

Wojna jest czasem przyjaźni, nie miłości.

Nasza cywilizacja życzy sobie od was dowodu przyjaźni. A może wolelibyście zostać starci z powierzchni ziemi?.

Może to i prawda, że stara miłość nie rdzewieje. Ale stara przyjaźń z pewnością tak.

Czyż miłość nie sprowadza się w gruncie rzeczy do wielkiego uznania?. Pragnę poznać, co masz mi do powiedzenia; wszystko, co powiesz, obchodzi mnie.