Przyjaciel to ktoś, kto daje ci totalną swobodę bycia sobą.

Ciągle jeszcze istnieją wśród nas anioły. Nie maja wprawdzie żadnych skrzydeł, lecz ich serce jest bezpiecznym portem dla wszystkich, którzy są w potrzebie. Wyciągają ręce i proponują swoją przyjaźń.

Miłość i przyjaźń wzajemnie się wykluczają.

Własna rodzina, choćby składała się z samych próżniaków, nieudaczników, durni i nędzników, miała pierwszeństwo przed przyjaźnią i politycznym interesem, to była święta zasada w jego kodeksie honorowym.

W przyjaźni pociąga nas podobne. W seksie podnieca obcość. Miłość jest jednym i drugim. Pragnieniem podobieństwa i różnicy.

Dla cierpiącego fizycznie potrzebny jest lekarz, dla cierpiącego psychicznie – przyjaciel.

Nie jestem ładna. Nie jestem piękna. Jestem promienna niczym słońce.

Kto nosi szaty zakonne, ten musi mieć serce złote a duszę jak słońce, które oświeca, ogrzewa, zapala i pobudza do życia.

Schwytanie ulicy za gardło, w porze obiadowej w rozprysku słońca, w kropkach ludzi jedzących na zewnątrz pod parasolami, Ludzi, których chroni papier lub plastyk polisy, karty bankowej.

Kiedy się śmiejesz, cały świat śmieje się z Tobą. Kiedy płaczesz, płaczesz sama.

Jutro za twój uśmiech słońce ci przyniosę. Pierwszych kwiatów biały płaszcz.

Mężczyzna, jak skowronek, śpiewa w blasku słońca. Kobieta, jak słowik, śpiewa w cieniu.