Napełnię to miejsce tak wielką miłością, że nie usunie jej pan przez dziesięć wcieleń. Napełnię to miejsce tyloma promieniami słońca, że nawet człowiek, który przez pięćdziesiąt lat patrzył w słońce, będzie musiał zmrużyć oczy.

Chciałbym w jej włosy Słońce z deszczem wpleść, Blask wrócić oczom, Już nie mówić: „nie”. Unieść wysoko, Strącić gwiazdy dwie, Takiej dziewczynie, Co to wszystko wie.

Staje się wtedy dla niego wyraźne i pewne, że nie zna żadnego słońca ani żadnej ziemi, lecz tylko oko, które widzi słońce, rękę, która czuję ziemię; że świat, który go otacza, istnieje tylko jako przedstawienie.

To, że Słońce zachodzi i to, że pan codziennie wieczorem dłubie przy samochodzie to są dwie najpewniejsze rzeczy na świecie.

Miłość jest radością świata, słońcem życia, wesołą melodią na pustyni.

Wstałem i zszedłem po schodach. Wolę gonić za słońcem, niż na nie czekać.

A kiedy potem o zachodzie słońca pojawi się nastrój, rzeka zagra wszystkimi kolorami, to ja ulegnę, poddam się szybko rozpływającym się obrazom, będę już tylko uczuciem, samą miękkością.

A mnie dane będzie wreszcie cieszyć się naszą rodzimą siedzibą z widokiem na Łabę, poezją niestrudzonej rzeki i bezpłatnymi zachodami słońca.

Będziesz, dziewczyno, spiekotą. Będziesz, dziewczyno, pragnieniem. Będziesz i słońcem i cieniem. Rzeką i rwącym strumieniem.

Moja mama jest bohaterką, zainspirowała mnie do marzeń, gdy byłam dzieckiem. Dlatego za każdym razem, gdy ktoś inspiruje Cię do marzeń, powinieneś być swoim bohaterem.

Jak dwie perełki w oceanie życia. Jak dwie gwiazdeczki na niebie. Świecą nam do powicia. Dwa słowa – kocham ciebie.

Jesteś moim światem, moim sercem i światłem, które rozświetla moje życie. Dziękuję Ci za to.