– Człowiek jest wtedy najszczęśliwszy, kiedy dokoła siebie widzi to, co nosi w sobie samym.

Ludzie inteligentni to tacy, którzy zmieniają zdanie wcześniej niż inni.

W pogardzie wobec prostactwa ludzie dopatrują się wzniosłości i czystości. Nie pojmują, że wówczas owa wzniosłość i czystość nieuchronnie sama grzęźnie w prostactwie. Już lepiej być prostakiem jako takim, niż prostacko zwalczać prostactwo.

Jeśli prawo do istnienia ma polip, bo i w nim, choć bezgłośnie, pulsuje życie przyrody, to cóż dopiero lew, w którym się ono burzy i ryczy?.

Do muzyki kot wygrzewa się na masce, spada śnieg, pies gna. Pod muzykę nadciągają gawrony, krążą gołębie.

Jeśli kochacie jakieś miasto i dużo po nim spacerujecie, wasze ciało, nie wspominając już o duszy, uczy się rozkładu ulic, tak że w chwili smutku, gdy smętnie sypie śnieg, nogi same niosą was na ulubione wzgórze.

„Co ja robię na tym świecie?. Jaki ten śnieg wydaje się marny z oddali, jaki ja jestem marny. Człowiek żyje, starzeje się, znika.

Dookoła. Śniegu nawiało, wszędzie biało. Chodzę po śniegu skrzypiącym. Liczę śnieżne gwiazdki, iskrzące Dookoła biało, chłodem zawiało.

Biodra Tatrów las osłania. Ponad nimi stoi chmura. A po halach wiatr przegania. Uronione orle pióra.

Jak potopu świata fale. Zamrożone w swoim biegu. Stoją nagie Pieniny w śniegu. By graniczny słup zuchwale!

Biało na drzewach , a serca nadal brudne.

Od wczoraj znowu śnieg mi zasypuje wszystkie marzenia, papiery i miasto, skręcone sznurkiem nerwów. Następuje zima na wszystko.