Kiedyś mo­je zaufa­nie było łat­wo zdo­być, dziś gdy się nie raz za­wiodłam tak na prawdę mało ko­mu ufam.

Cza­sami od­da­jemy swo­je zaufa­nie w niepo­wołane ręce, lecz uświada­miamy so­bie to zbyt późno.

Naj­większą siłą ludzką jest zaufanie. Tu­taj pra­cują wszys­tkie zmysły.

Co jest większym do­wodem miłości? Bez­gra­niczne zaufa­nie, czy zdol­ność do wybaczania?

Naj­gor­sze uczu­cie kiedy człowiek tra­ci wiarę i zaufa­nie... do sa­mego siebie.

Zaufa­nie, to uczu­cie które jest początkiem dwóch, jakże po­dob­nych uczuć, przy­jaźni i miłości.

Zaufa­nie jest niczym do­mek z kart, bu­dowa­ne miesiąca­mi w po­cie czoła. Wys­tar­czy je­den fałszy­wy ruch, by je zniszczyć.

Zaufa­nie, kiedy z włas­nej wo­li poz­wa­lasz de­cydo­wać o swoim życiu dru­giemu człowiekowi.

Nie słowa, ale spełnione obiet­ni­ce bu­dują zaufanie

Zaufa­nie jak ta kar­tka pa­pieru- raz zgniecione nig­dy nie powróci do swe­go pier­wotne­go sta­nu , na­wet gdy­byśmy chcieli użyć żelazka.

Wza­jem­ne zaufa­nie jest jak mis­ternie ple­ciona ażuro­wa ko­ron­ka, wys­tar­czy, że je na­der­wiesz, a cała pra­ca pójdzie na marne.

Szu­kaj słońca w gwiaz­dach, świ­tu możesz nie doczekać!