W dzi­siej­szych cza­sach każdy gdzieś się śpie­szy. Na­wet chmu­ry pędzą po błęki­cie nieba.

Praw­dzi­wego przy­jaciela poz­nasz po tym, że będzie z tobą bez względu na to czy świeci słońce, czy zbierają się chmu­ry burzowe.

Cza­sem gdy fru­wasz za wy­soko zaczy­nasz żałować swo­jego lo­tu, po­nieważ chmu­ry przysłaniają Ci piękne widoki...

Jest ta­ki uśmiech, uśmiech, który pot­ra­fi roz­go­nić każde chmu­ry... Uśmiech przyjaciela...

Głowa do góry - by­le nie w chmury.

Uśmiech dziec­ka ma cu­downą moc - roz­ga­nia wszys­tkie czar­ne chmu­ry i nie sposób go nie odwzajemnić

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

Każdy ma swój włas­ny skra­wek nieba, choć cza­sem przesłaniają go chmury...

Marze­nia są jak chmu­ry - nieosiągal­ne, niez­niszczal­ne. Wszys­tko może się zdarzyć, więc cza­sem dob­rze jest... pomarzyć.

Skrzyw­dzić ko­bietę, to jak po­zos­ta­wić ją samą, we łzach pośrod­ku oceanu.

Wiatr uno­si liść do góry ale nieważne jak wy­soko po­leci i tak zaw­sze spad­nie na ziemię.