Janusz Leon Wiśniewski Na­wet jeżeli po­cie­chy udziela niebo, to po­mocy ocze­kuje się od ludzi.

Bo życie jest jak wiel­ka nieure­gulo­wana rze­ka... je­den fałszy­wy ruch i osiadasz na mieliźnie.

Życie jest jak rze­ka. Ma początek i ko­niec. Ale tyl­ko od Ciebie za­leży, czy będziesz płynąć z prądem czy pod prąd

Życie jest rze­ka mu­simy wie­dzieć w którą stronę popłynąć.

Człowiek bez obec­ności dru­giego człowieka jest jak wys­chnięta, mar­twa rzeka.

Człowiek bez uczuć jest, jak rze­ka bez wody.

Ludzie są jak rze­ka przypływają, odpływają.

Przez niezab­liźnione ra­ny, płynie rze­ka żalu do tych którzy je zadali.

Rwąca rze­ka również może być cicha . *od­nosząc się do "cicha wo­da brze­gi rwie"

Na­wet naj­większa rze­ka zaczy­na się od ma­leńkich kro­pel deszczu.

Miłość jest jak rze­ka - raz płynie rwącym prądem, raz ja­koś tak niem­ra­wo, a cza­sami po pros­tu wysycha...

To nie sztu­ka iść pod prąd, gdy rze­ka już daw­no wyschła.