Nie zat­rzy­masz słońca, za­cis­kając powieki.

...bo nie ma dwóch ta­kich sa­mych zachodów słońca...

Bo wschód to wschód, a zachód to zachód. I nig­dy się nie spotkają.

Żad­na lam­pa nie zastąpi słońca.

Nie uga­sisz słońca, ro­biąc dużo dymu.

Wyob­raźnia to ta­ka ma­giczna różdżka. Dzięki niej na­wet spa­dający liść to wróżka.

W naszych cza­sach ta­kie ab­strak­cje jak ho­nor od­chodzą w za­pom­nienie niczym liść w po­rywie je­sien­ne­go wiatru...

Dzi­siej­szy człowiek jest, jak je­sien­ny liść... naj­pierw piękny i ko­loro­wy, po czym strząśnięty przez wiatr, ciem­ny, w kałuży, zdep­ta­ny przez ludzi.

Łza spływająca po po­liczku jest jak opa­dający je­sien­ny liść... Swą barwą i uro­kiem pok­rze­pia duszę...

Co ma prze­minąć, to prze­minie, jak liść je­sien­ny, co z drze­wa mu­si spaść. Szczęście, miłość, ból, cier­pienie. Wszys­tko w życiu ma swój czas.

Co dzień spoglądaj na wschód słońca, jak­byś go widział po raz pier­wszy w życiu...

Róża jest różą, uczu­cie uczuciem.