Jeden znamy świat,jeden godzin rytm. Jeden wiersz i jeden kwiat, jedną myśl. Jeden dotyk warg, jeden ciszy brzeg. Jedną prawdę wspólną mam, jeden krzyk... jeden szept.

O zachodzie żar słońca, znów rozpala się w nas, i jak żagiew gorąca oczom daje swój blask.

Tam, gdzie lśni horyzont, drga niebieską linią wprost w otwarte wrota chmur, siwych chmur. Tam, gdzie w kuźni słońca dzień powstaje nowy, gdzie wytycza drogi rytm, serca rytm.

Nieraz już ja to sprawdziłam na sobie, że najlepszy rumianek w chorobie.

Czasami myślę, iż Bóg, tworząc człowieka, przecenił nieco swoje możliwości.

Dzieci są skrzydłami człowieka.

Przecudowne!

Kiedy wypuszczamy konie na pierwszą po zimie przebieżkę, uwielbiam patrzeć jak na nowo odkrywają świat. Widzę w nich swojego niespokojnego ducha. Żądne przygód, bez namysłu podbijają nieznany ląd. Są symbolem potęgi.

Pędzą konie w step zielony, wiatr im w grzywach pieśń stepową gra. Nie dogonisz dzikich koni, szybsze są niż wiatr.

A w gaju wśród liści, w wilgotnej ustroni, konwalia bieluchna w dzwoneczki swe dzwoni.

Jaki dzień w moim życiu był najpiękniejszy? To nie był dzień, to była noc. Autor: Brigitte Bardot

Jestem wodospadem – więc najpierw strumieniem. Rwę ziemi pokłady, rozmywam kamienie. I coś sobie gadam pod ciemnym korzeniem, zanim znajdę skałę, z której z hukiem spadam… Jacek Kaczmarski.