Znam o mądrej sowie baśń, co zwiedziła cały świat, potrafiła nawet z kart wróżyć przyszłość srebrnych gwiazd. lecą sowy poprzez noc, cichy lot, przedziwny lot, czasem wyda straszny głos sowia żona, sowi mąż.

Konie, dumne konie, w blasku wstającego dnia. Czułe i szalone - czemu was uwielbiam tak? Nieraz poniosą, poniosą jak wiatr. Czasem bywa tak, jak z dziewczyną, jak z dziewczyną ...

Bądź dla mnie nawet zmartwieniem i zwykłą, codzienną troską, oddechem ulgi lub smutku westchnieniem, bo jesteś moją miłością.

„Jeśli nic nie idzie dobrze, zadzwoń do babci"

Gdzie jest moja miłość, gdzie tej drogi kres? Bielą zaprószyło, ślad zgubiłem gdzieś. Znajdę, choćbym miał objechać świat, w nocnej ciszy strzela bat.

Kiedy zamykam swe pianino, jest pamięć jak ta księga nut. Melodie wspomnień, które płyną i serce forte bije znów.

Ze starej płyty wraca muzyka, wibruje w smykach jak w oczach łzy. A świat się kręci jak stara płyta, lata nam składa z nocy i dni.

Dom, rodzinny dom odchodzi już w niepamięć, czas z matczynych rąk zabiera nas w nieznane. Żal tych czterech ścian, gdzie tyle się przeżyło, lecz tam czeka świat i miłość woła nas.

A ja wiem, że młodość to ląd, gdzie wśród marzeń rodzą się wiersze, i jak ptaki wyruszają stąd, by na ziemi znaleźć swe miejsce.

Słowa jak niebieskie ptaki, co nie mają własnych gniazd. Choćby zamknąć je do klatki, Wymkną się, gdy przyjdzie czas.

Miłość jak mydlana bańka, dzisiaj tutaj, jutro tam. Świat poprosi ją do tańca, znowu ktoś zostanie sam.

Jeden dotyk warg, jeden ciszy brzeg. Jedną prawdę wspólną mam, jeden krzyk... jeden szept.