Piękna jesień nad jeziorem wśród wzgórz.

Piękny Park wśród zieleni paproci i drzew.

Ileż to korali stroi cię Z oddali już widzę cię Kolor czerwony jak zachodzące słońce mieni cię Któż tak cię ubrał Tak wystroił Czy wybierasz się na bal Pytam cię pytam Bo ciekawość wielką mam Takaś zawsze skromna smutna i mało wesoła Lecz dzisiaj takaś wystrojona Jarzębino jarzębino czerwona Pięknie wyglądasz jesteś taka strojna Lecz jak korale zdejmiesz a przyjdzie na to pora Będziesz znowusz smutna i mało wesoła

Najwierniejsi dwaj przyjaciele.

Trudno przerobić, co się złym uchowa, wszak się sokołem nie odrodzi sowa.

Sowa, choćby pod niebiosa latała, sokołem nie będzie.

W czułości akceptacji jest ziar­no piękna, które jak róża roz­chy­la płatki dla bliskości - dru­giego człowieka...

Jes­tem jak róża, cu­dow­na, piękna w swej pos­ta­ci, ale jeśli źle mnie się schwy­ci pot­ra­fię zranić...

Ko­bieta jest jak róża. Kiedy ją pielęgnu­jesz - kwit­nie. Kiedy zaniedbujesz - więdnie.

Miłość jest jak róża-piękna, ale gdy jest się nieos­trożnym rani...

Naj­piękniej­sza jest róża tuż przed zwiędnięciem.

Róża ma kol­ce, a za­razem wielką za­letę z tego, iż kłując nieroz­ważne­go, czy­ni zeń mądrego...