Ty też znasz to uczu­cie, jak­by wiatr chciał Cię przewrócić, ziemia pochłonąć, wo­da uto­pić, a ogień spalić??

Zmien­ne nast­ro­je, z mu­zyką sam na sam w kąciku,słuchaw­ki na uszach, prob­lemów bez liku...

Przychodzi wieczór, uśmiech zni­ka, po­jawia się smu­tek, a ze­gar wciąż tyka...

Na księżyc za­bierz mnie. Uśpij. Naj­ciszej na świecie mil­cz. Po­licz gwiaz­dy w źre­nicach, sprawdź wszys­tkie us­ta­mi, dreszczem od­dechu. Głaszcz chmu­ry we włosach i pat­rz tyl­ko na mnie... Aż wyśnię ci wszechświat.

Są różne spo­soby widze­nia świata, więc tak każdy liczy gwiaz­dy, jak mu pasuje.

Wyk­rzyczeć chcę ty­siące słów a wy­powiadam ciszę...

Księżyc liże uliczki mias­ta. Uśmie­cha się de­likat­nie a oczy ma za­myślo­ne, lek­ko zmęczo­ne. Cieka­we czy wie, że codzien­nie mu się przyglądam.

Cza­sem się zdarzy, człowiek bez twarzy. ;)

Pieniądze - póki nie staną się ob­sesją - mogą zdziałać wiele dobrego.

Życie by­wa jak os­tatnie piętro wieżow­ca z wi­dokiem wiel­kiej urody.Z tym, że jed­ni wjeżdżają so­bie windą…dru­gim pi­sane są schody.

Owoc po­kusze­nia jedynego…doj­rzały wciąż pięknem trwa.Zap­rasza jednak nie do złego lecz, by złączyć jej i je­go Ja...

Zaw­sze mam pełne ręce roboty,ale za mało rąk, żeby się za to wszys­tko zabrać. ;)