Przechodząc przez park omi­jam ławkę, na której sie­działa kiedyś miłość.Przyśpie­szam kro­ku, od­wra­cam wzrok, nie patrzę.

Życie sro­go obi­ja mą duszę,przez ciągłe je­go niefar­tu wy­boje.Lecz ta­kim przeżyć je muszę,bo prze­cież ono jest mo­je.Er­ra­ty do mej księgi is­tnienia, sama jed­nak do­dać nie mogę.Żyję więc,otu­lona w marze­nia,kryjąc pod maską swą trwogę.

"Przez okno kwadratowe,widzę wąsate drzewa.Odkąd wdały się ze mną w rozmowę - Śpiewam...Przez kwadratowe okno,widzę, że jesteś młoda.A ja noc miałem taką samotną - Szkoda!"/Jan Brzechwa/

Chmu­ry przyk­ryły księżyc i gwiaz­dy,chmu­ry uk­ryły uro­ki jaz­dy,chmu­ry, co niosą nam ochłodze­nie,chy­ba to znak jest; mam zejść na ziemię...;)

Przyleciał raz Anioł do okna i spytał czy jestem samotna.Utkwiłam więc wzrok swój w dywanie...Skąd do mnie takie pytanie?Lecz on uśmiechnął się mile i patrzył na mnie przez chwilę.Potem zamachał skrzydłami i zniknął za zasłonami.Minęło nocy już wiele.Gdzie jesteś mój Ty aniele?

Era komputera:Ko­biety by­wają ob­se­syj­ne na pun­kcie swo­jej Sza­ty Gra­ficznej (kar­ta gra­fiki:),a mężczyz­ni na pun­kcie swo­jego Twar­de­go Dysku (jak naj­więcej Gigabajtów:)))

Toczysz swój głaz pod górę,on spada prawie na szczycie,trzeba zaczynać od nowa to syzyfowe życie.Człowiek naprawdę życzliwy- nie w chwale i brzęku mamony -poda swą rękę pomocną z kawałkiem chleba na dłoni.Poda swe mocne ramię i plecy prostować pomoże,wesprze Cię słowem i czynem,na nim polegać możesz.

Nie piękno scenerii tworzy miłość, lecz miłość upiększa pejzaże i miasta. /A. Maurois/

Próbo­wać roz­gryźć mężczyznę to tak jak ug­ryźć ka­mień. Połamiesz so­bie zęby,nic no­wego nie od­kry­jesz i jeszcze będzie bolało.

Na­wet naj­większa burza nie dorówna złości, którą czu­je ko­bieta zra­niona przez mężczyznę...

Trójkąt.Zwykła fi­gura dla matematyka,na pun­kcie której nieje­den fa­cet ma bzika. ;P

Po­dob­no fa­cet, który ma wiele ko­biet jest męski. A jak męskim trze­ba być aby docho­wać wier­ności tyl­ko jednej?!.