Je­sien­na miłość złota,kaszta­ny brązem strąca i jeszcze nam posyła os­tatnie is­kry słońca.Je­sien­na miłość złota,bar­wa­mi nas otula,roz­wiewa wiat­rem włosy i ser­ca nam rozczula.

Deszcz uderza krop­la­mi o szy­by,łzy aniołów… Nap­rawdę? Na ni­by?Kiedy niebo tak smutno płacze,proszę życie by biegło inaczej.Bo to dob­ry czas na du­manie,można zro­bić ko­rek­ty w swym pla­nie.

Chce­my zdo­bywać kos­mos i in­ne pla­nety a nie możemy so­bie po­radzić z życiem na Ziemi.

Ewa...nawet nie wiesz ile prawdy jest w tym zdaniu.

Leżało so­bie w kącie…Zra­nione, małe i bezbronne.Ty je pod­niosłeś i przy­tuliłeś, wziąłeś ze sobą, po­tem zgubiłeś.I te­raz szu­kasz, szu­kasz i już…a jak je znaj­dziesz, to zgu­bisz znów?Chce być kocha­ne, mieć swo­je miejsce.Ta­kie już dziw­ne to małe serce…

Widzę Cię w kro­pel­kach rosy i widzę w blas­ku słońca. Jesteś dla mnie początkiem...chcę być z Tobą do końca.

I śpiewam cicho, cichutko,taką me­lodię do snu,chcę, żeby było milutko, kiedy przy­jedziesz tu znów.I tańczę lek­ko, leciutko.Jak piórko uno­si mnie wiatr,choć jes­teś ze mną tak krótko,piękniej­szy za­raz jest świat.

Są takie święta raz do roku,co budzą życie, budzą czas.Wszystko rozkwita w słońca blasku i wielka miłość rośnie w nas.Miłość do ludzi, do przyrody,w zielone każdy z wiosną gra.Już zima poszła spać za morza,a w naszych sercach radość trwa.

Na stole pisanki tęczą malowane,wśród zieleni trawy cukrowy baranek.Bazie w wazoniku, ciasta i wędliny,Wielkanoc i wielkie spotkanie rodziny.

W za­myśle­niu spoglądam przez ok­no,za­marznięte na dworze śpią drze­wa. W oczach ja­koś tak mglis­to i mok­ro.A tu, w środ­ku, po cichu coś śpiewa...

Z tym sza­firo­wym błys­kiem w oku,z niepo­kojącym tak spojrzeniem, cho­ciaż błys­ka­wic ty­le wokół,Ty niesiesz miłe ukojenie.Swą na­miętnością mnie otaczasz,nie da­jesz myślom tonąć w smutku i całą ciem­ność gdzieś rozpraszasz...błęki­tem oczu, jak odtrutką.

Spoj­rze­nie oczu czułe i tkliwe,wes­tchnienie wios­ny ta­kie prawdziwe.Ławeczka w par­ku ku­si zalotnie,pew­nie bym siadła, lecz nie samotnie...:)