Znów dałeś mi skrzydła kochany,unoszą mnie trochę nad ziemią.Dziś snuję marze­nia i plany,niech te­go źli ludzie nie zmienią.

Cichut­kim szep­tem sze­leszczą słowa,nocą się toczy nasza rozmowa. Pełna in­tymnych wyz­nań i zwierzeń i no­wych planów, cud­nych zamierzeń. Sze­leszczą słowa szep­tem mówione o każdej chwi­li dotąd spełnionej. I o marze­niach wyśnionych nocą,które spełniamy dziś wspólną mocą.

"Na lądzie, gdy rozglądasz się lądując,chcesz wszystko mieć na własność,nawet głaz.A ja wiem, że ten głaz ma także duszę,imię ma i zaklęty w sobie czas..."

"Ulewa jest mą siostrą, strumień bratem.A każde z żywych stworzeń to mój druh,jesteśmy połączonym z sobą światem a natura ten krąg życia wprawia w ruch..."

Pękło marze­nie- bańka myd­la­na,a było jeszcze z sa­mego ra­na.Czy życie ta­kie, wciąż z głową w chmu­rach,nie jest przy­pad­kiem jak ja­kaś bzdu­ra? Za­marzło nasze marze­nie cud­ne,zab­rakło ciepła w sa­mo połud­nie.Chy­ba na­leży się leczyć z marzeń i żyć bez pla­nu, na fa­li zdarzeń.

Cza­sem w drodze wyjątku,ko­niec jest na początku...

Ten stworek ma wyjątkowo "uroczy" uśmiech ;)))))

Ciągle pa­miętam jak mnie tu­liłeś,na tej ławeczce i jak mówiłeś:Że nic nas nie jest w sta­nie rozłączyć,że nasza miłość naj­mocniej łączy,że nasze szczęście jest jed­no je­dyne,że jak odejdę be­ze mnie zgi­niesz...Pa­miętasz ławkę w par­ku pod drze­wem?Gdzie ona stoi już dzi­siaj nie wiem…

Księżyc na niebie gwiaz­dy roz­siewa,księżyc się sreb­rzy na czer­ni nieba. Księżyc, jak psot­nik ze sreb­rną nocą,może mnie weźmie w podróż ka­rocą...

Słońce się kładzie za nieboskłonem,słońce spać idzie tym dniem zmęczo­ne, słońce usy­pia, ja spać nie mogę,jeszcze chwi­leczka i ruszę w drogę...

Niech Ci się przyśni sza­firo­we morze,byś mógł wyławiać muszle z je­go dna. Ja­kież by mogło być Two­je zdzi­wienie,gdy jedną z nich byłabym... ja.

Już mam na swoim fonie,suuuper wygląda :)