Kiedy błękit­ne niebo zajdą deszczo­we chmu­ry, kiedy zwiędnie je­dyna róża w og­rodzie, kiedy um­rze os­tatni mo­tyl... Być może wte­dy uda nam się do­cenić drob­ne ra­dości każde­go dnia.

Zmieniając co chwi­le tory,uważaj na zep­su­te semafory.

Kochać się na­miętnie, kończąc nad ranem.Pić po­ran­ną kawę po no­cy nieprzespanej... ;)

Rankiem,jesteś jak po­ran­na fi­liżan­ka ka­wy z ro­gali­kiem słod­kich uśmiechów. Wieczorem zaś,jak ku­bek gorącej cze­kola­dy ze słod­ki­mi pocałunkami.

Chodząc z głową w chmu­rach uważaj, żeby nie po­dep­tać nie tyl­ko stok­ro­tek, ale też dusz in­nych, a i szczęście możesz też przeoczyć.

Z uśmiechów, spoj­rzeń, smutków i łez na­piszę list, który zaw­sze będzie pachniał moimi myśla­mi. Uk­ryję go gdzieś po­między księżycem a gwiazdami.

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy,to być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

W kłótni dwojga,zwy­cięzcą trzeci...szatan.

Te­lepor­tu­jemy się do in­terne­tu, niszcząc po drodze ślad te­go, co realne...

Gdy­by In­ternet był re­ligią to miałby naj­większą rzeszę wyznawców.

Zasuszonych łez kropelek,niewytarty ślad,na części podzielę wyrzucając w świat.Niech je wiatr rozniesie,każde w inną stronę,by kolejna jesień była moim domem.

...skacze myszka i literki,klawiatura podniecona,drżą klawisze,raban wielki, podskakują słowa.Cała naprzód-piszczy myszka-utraciła głosik.Enter jęknął- ponaciskaj proszę...;)