Po tej stro­nie nieba na śniada­nie jem bułkę z kon­fi­turą ze szczęścia, a kawę mi słodzą uśmie­chem anioły. Na sto­le mam kwiaty w wazonie.Wychodzę na ta­ras i ko­cem wspom­nień się otu­lam. Wdycham w noz­drza miłość zmie­szaną z po­wiet­rzem. A raz na ja­kiś czas wiatr,wpla­ta mi we włosy marze­nia, szepcąc przy tym do ucha: wszys­tko za­leży od Ciebie. Po mo­jej stro­nie nieba…

Klik ,klik - cisza i spokój w do­mu nas­ta­nie...jak te­lefon roz­wa­lisz młot­kiem a kom­pu­ter na ścianie.

A ja znów stałam się jak kaktus.Kuję i ra­nię wszys­tkich dookoła... Lecz w moim przy­pad­ku kol­ca­mi są słowa...

...bo to dzi­siaj myśli wloką się niczym śli­mak i nie wiado­mo dokąd zmierzają...

Na­wet ko­loro­wy pa­rasol wyob­raźni, nie uchro­ni przed deszczem zbędnych i kłopot­li­wych pytań.

Za ok­nem mej duszy pa­da deszcz, nie pot­rze­buję pa­raso­la już daw­no zmokłam...

Apa­rat po­siada oczy i duszę. Za­daniem fo­tog­ra­fa jest spoj­rzeć głębo­ko w te oczy i widzieć świat ta­kim jak chciała­by dusza te­go aparatu...

Niesamowita...!

Zima-Nienasycona ona, obdziera miasto z barw, z kawiarni i sukienek, zapachów kobiet, traw, rozbiera mur do naga i ranę robi w nim, i mija miesiąc, drugi, a nad kominem dym...

Znicze się wy­palają, lecz płomy­ki pa­mięci... w ser­cu pozostają.

z jaką miłością i oddaniem,patrzy w oczy swojej pani...słodki piesiolek :)

Rze­koma głupo­ta blon­dy­nek to spryt­ny blef, na który na­bierają się na­wet najmądrzej­si mężczyźni. ;P