Jest przecudowny, zatuliłabym po prostu i odgoniła wszystkie smuteczki znad rzeczki.

Łza - niewin­na pa­ni, za­gubiona w bez­kres­nym mrocznym zakątku Twe­go zwierciadła. Sa­mot­na, opuszczo­na, nie­szczęśli­wa, niechciana. Ko­jarzy się ze smut­kiem, choć może być też szczęścia skutkiem.

Kocham kochać Cię nad życie i wie­czo­rem i o świcie, o po­ran­ku, na przystanku, także z kwiatów pięknym wianku! Jes­teś całym moim światem, więc mnie moc­no kochaj zatem, bo nie znaj­dziesz już wariata, który tak za Tobą lata!

"Deszcz" Mi­mo że moczy nas do suchej nit­ki,niszczy fry­zury, jest jak nasz naj­wier­niej­szy przy­jaciel, gdy płacze­my spra­wia, że całe mias­to płacze z nami.

każda krop­la deszczu na szy­bie opo­wiada mo­je żale...

Tańczyć w deszczu, z pta­kami la­tać i pat­rzeć na świat ocza­mi wariata! :)

A za ok­nem deszcz roz­puszcza marzenia.

Wierszyk przecudny Olu ;)))

Ko­mu brak poczu­cia hu­moru, ten drwinę ma za pun­kt honoru.

Spokój to pod­sta­wa, tak jak z ra­na kawa. :)

Jeśli ser­ce zat­nie się w uporze, żaden plas­ter nie pomoże.

W mieście ciszy, dom bez okien, w tle wiatr kwiaty suszy, cza­sem tyl­ko ptak zaśpiewa...ani żywej duszy...