Na pog­ra­niczu dob­ra i zła, w nos­talgii pie­szczot no­cy i dnia, szczęście spo­tyka się z niedolą chwil, gdzie sens is­tnienia ze śmier­cią śpi.

Nie ma ludzi ideal­nych, ale są Ci z który­mi możemy tworzyć ideal­ne chwile.

Już niebo ubiera swe suk­nie z pur­pu­ry, bo idzie ze słońcem na bal. I ra­zem popłyną w obłokach-do góry, wśród szu­mu i szlochu fal. I póki pan księżyc nie wzej­dzie zdzi­wiony, nie zechce też wkroczyć na bal, to niebo i słońce w tym tańcu nat­chnionym, popłyną na fa­lach w dal.

Do łóżka chodzę tyl­ko z miłości...kocham spać...

"Chciałabym kiedyś, położyć dłonie, na tej bliźnie, którą masz po mnie. A w Twoich oczach widzieć szczęście, nie wskrzeszo­ne z popiołów, lecz no­we, silniejsze."/monicca/

Ludzie głodują, nie dla­te­go że nie ma chleba. Głodują bo bra­ku­je serc.

Muszę to napisać. Darzę tą piosenkę miłością nieprzeciętną, mimo tego, że stara i większość powiedziałaby, ze zalatuje kiczem. ;)

Taka mała a jaka odważna. Niestety "słodzenie" nie zawsze pomaga. Wilk może przez przypadek, chapsnąć nie tylko lizaczka, ale i całą rękę.

Co ma prze­minąć, to prze­minie, jak liść je­sien­ny, co z drze­wa mu­si spaść. Szczęście, miłość, ból, cier­pienie. Wszys­tko w życiu ma swój czas.

Jak łąka w morskich głębinach...:)

...I gdy­by nie aniołów skrzydła, to sa­ma bym so­bie obrzydła, to sa­ma bym w siebie zwątpiła, lecz w skrzydłach aniołów jest siła...

Po­między ciszą a ciszą, są smut­ki, które kołyszą, tak jak do snu muzyka o którą się co dzień potykam...