Kiedyś dziewczyny gotowały jak ich matki. Natomiast teraz...piją jak ich ojcowie.

List w bu­tel­ce jak nadzieja w szkla­nym zam­knięta schronie, która, uno­sić się będzie, póki w głębi zwątpienia nie zatonie.

Krowa ma dłuższy i się nie chwali...;P ;)

Wypijmy za błędy - brzmią piosenki słowa, tego picia można później pożałować. Jeśli tak będziesz rozwiązywać problemy, nabawisz się trwale życiowej egzemy.

Poszu­kam tęczy ósmy ko­lor, na złość sza­rościom dookoła. Od­najdę idąc hen przed siebie, zawrócić mnie już nikt nie zdoła. Gdzie będę szu­kać by go zna­leźć? Przeszu­kam wszys­tkie stro­ny świata, może jest jed­nak bar­dzo blis­ko, jak do­tyk słońca w pełni la­ta...

Jeśli nie de­cydu­jemy o włas­nych na­rodzi­nach, to czy możemy za­decy­dować o włas­nej śmierci?

Każdy dzień to od­ro­bina życia: każde prze­budze­nie, to od­ro­bina na­rodzin, każdy po­ranek, to od­ro­bina młodości, każdy sen zaś, to na­mias­tka śmierci.

Niemowlęce stópki, to ósmy cud świata. :)

Grażynko, Twój "rozczochrany" Pelikan jest CUDNY! ;)))

Ja­ki jest sens podróży - od na­rodzin do śmier­ci bram..żad­na wróżka te­go ci nie wywróży, od­po­wiedź mu­sisz zna­leźć sam...

Bez­kres­ny smu­tek w mej duszy zagościł, choć wios­na za ok­nem rozkwita. Sens życia już daw­no mnie opuścił i na­wet się ze mną nie wita. W ser­cu tęskno­ta zamknięta, lecz nie wiem ko­mu oddana. W swoim świecie zamknięta, przez życie idę sama.

Niedos­ko­nale - doskonała.