W ot­chłaniach mro­ku się cho­wa poszu­kując po­jedyn­ku o za­gubioną duszę, szu­kającą od­poczyn­ku. Ziem­scy głup­cy wy­konują je­go po­lece­nia, a po­tem ocze­kują bos­kiego po­cie­sze­nia. Za­miast szu­kać nie w porę ra­tun­ku, Nie od­wza­jem­niaj­cie krwa­wego po­całun­ku.

Czer­wienią cze­reśni za­pachniałaś skry­cie, ru­mianym cias­teczkiem uk­ry­tym w fan­tazji, ja łykam tę czer­wień po­woli w zachwy­cie, cze­kając spo­sob­nej okaz­ji. Słodyczą oz­dabiasz sa­dy mo­relo­we, czar płynie z doj­rzałych owoców trus­kawki. W od­da­li nam grają dzwięki ag­resto­we, czas bu­ja się w ryt­mie sza­lonej huśtaw­ki...

Według praw fi­zyki ciem­ność nie is­tnieje tyl­ko występu­je brak światła. Według praw fi­zyki zim­no nie is­tnieje tyl­ko jest brak ener­gii cieplnej. To może i tak sa­mo jest ze złem? Może zło nie is­tnieje tyl­ko dob­ra jest za mało?

Są ta­kie kwiaty ut­ka­ne z radości, ku słońcu wzras­tają z wdziękiem, by, gdy zab­raknie wza­jem­nej miłości, pochy­lić się nad człowiekiem…

Wierzę, że można bardziej pokochać życie i od stóp do głów, przemoknąć, tańcząc w deszczu. Zbierać uśmie­chy jak grosze na szczęście, za każdym razem spoglądając w słońce.

"Na co by się zdało dob­ro, gdy­by nie is­tniało zło i jak­by wyglądała Ziemia, gdy­by z niej zniknęły cienie?"

Są chwi­le tak kruche i ulot­ne jak muśnięcie skrzy­deł mo­tyla. Przez mo­ment zachwy­cają swym bez­cennym pięknem, by po chwi­li zniknąć we mgle. Cza­sem wra­cają w snach al­bo marzeniach...

W przes­trze­ni serca, zaw­sze znajdę czas na Twoją obecność, czu­le obejmującą drżącą duszę...ღ

Cisza po­la leży w śniegu, ni sze­les­tu, ani biegu. Ani śla­du, ni powiewu, szept się scho­wał w cieniu krzewu. Czys­tość bieli się polami, mróz ma­luje się szronami, sen się przyk­rył pta­sim puchem, myśl zachwy­ca się bezruchem...

To udowodniony fakt, że kobiety, mówią dwa razy więcej słów w ciągu dnia niż mężczyźni. Wszystko przez to, że to co mówią do mężczyzn, muszą im dwa razy powtarzać. ;)

Cza­sem ma­my do­syć życia. W pew­nym mo­men­cie życie... ma do­syć nas.

Tak do szczęścia mało trzeba, je­den uśmiech, krom­ka chleba. Słowa ko­goś kochanego, ciepło ges­tu oddanego. Uścisk dłoni, przytulenie, pośród ra­mion ukojenie. Łez otar­cie pocałunkiem, wzrok od­da­ny Ci z szacunkiem. Gest czy słowo – pro­mień z nieba, tak do szczęścia mało trzeba...