Re­lac­je między­ludzkie to tak mod­ne te­raz fast foody ...szyb­kie, ta­nie i bez smaku.

"Zro­bię Ci kawę, osłodzę uśmie­chem, Twój za­pach moim oddechem. Jes­teś mi nar­ko­tykiem, eufo­rii sma­kiem, os­toją emoc­ji, a ja bez Ciebie - półcieniem."

...Jeszcze ta czerwień taka zmysłowa, kolorów wszystkich pyszna królowa. Zawsze odważna czasem szalona, a Twoje usta to jej korona...

Uczę się sztu­ki życia, upa­dam to znów się pod­noszę i tak bez końca...

Czar­ny kruk, usiadł na czar­nej gałęzi. Roz­postarł czar­ne skrzydła i czar­ne wieści wieści. Blask słońca już nie grzeje.Kruk czar­ne snu­je baje, nie war­te nic kochanie. Kruk tyl­ko łypie okiem, spo­koj­ny przed wyrokiem. Nie wal­czy z samotnością, choć bo­li jest wolnością. I kru­ka czar­na dola, jest jak ta mar­na rola…

Jest różni­ca między słucha­niem, a usłysze­niem, ta­ka sa­ma jak między pat­rze­niem, a widzeniem.

"Więc chodź na spa­cer wyśniony – we wszys­tkie świata strony. Więc chodź na spa­cer po niebie – tam słońce i księżyc cze­kają na Ciebie."

Kiedy za­mykam oczy, widzę swój wszechświat. I siebie machającą no­gami w po­wiet­rzu, siedzącą na księżycu jak na fo­telu. To ta­ka ma­gia by­cia człowiekiem.

Pająk, który spla­ta sny całego świata – W swoją sieć złapał sen­ności…Bry­lanty z mgły i z ra­dości.

Sza­cunek do życia, sza­cunek do ludzi - zaw­sze do Ciebie sza­cunek też budzi. Bo on jest jak lus­tro – sam siebie odbija. Gdy rzu­cisz weń ki­jem to ot­rzy­masz i kija.

Obłoki de­likat­ne jak puch, bez­sze­les­tnie płyną po błęki­cie nieba, kryjąc się je­den za dru­gim, jak­by ze wsty­du przed słońcem, że nie zdążyły zejść z nieba ra­zem z nocą.

Mo­tyle tańczą wśród kwiatów na łące, siadają i wznoszą się po­nad wiatr. A ra­dość ich tańca ich lek­kość i wdzięk, oz­dobą są świ­tu, pre­zen­tem dla dnia.