Mróz z wiatrem i śniegiem, hucząc puścili się biegiem. Tańcząc i wyjąc w zimowym obłędzie,dają znak, że wiosny nie będzie...

Ma­luję myśli me, marze­nia. Ma­luję życie od nie­chce­nia. Mój pędzel maże coś po płótnie, raz na we­soło, raz na smut­nie. Ma­luję pla­ny ko­loro­we, ma­luję sny codzien­nie no­we. Mam już ko­lek­cję mych ob­razów...nie po­kazałam jej ani ra­zu.

Bru­net­ki zabawy kąpiel zażywają i plan na życie, wy­pisa­ny na niebie mają.

Sza­tyn­ki leżą w ma­kach czerwonych, i uśmie­chają się do swych planów szalonych.

Młode i piękne blon­dynki włosy, na wiet­rze wdychają złote kłosy.

Na saneczkach bym zjeżdżała, gdybym była nadal mała i bałwanka bym lepiła, gdybym brzdącem znowu była. W śnieżki chętnie bym pograła, ubieliłabym się cała. :)

Wiel­kie marze­nia rodzą się z (w) samotności.

To niesprawiedliwe, że poniedziałek jest tak daleko od piątku, a piątek tak blisko poniedziałku. ;)

Uwiel­biam prze­bywać z małymi szcze­biotający­mi bobasami. Są ta­kie małe, słod­kie, kocha­ne... i nie umieją jeszcze tak ra­nić jak du­zi ludzie.

Każdy z nas jest aniołem, tyl­ko za wiel­ki ciężar w ser­cach no­simy by wzbić się w przestworza.

Gdy ogród kwitnących kwiatów, otu­la nu­ta opa­dających płatków, spójrz z uśmie­chem w je­sieni źrenice, wspo­minając ciepłe dni.

Nie wy­powiadaj słów: "gorzej być nie może". Los często od­czy­tuje je ja­ko wyzwanie.