W bez­kres­nej ot­chłani zdarzeń, strącam gwiaz­dy marzeń. Spa­dają ko­lej­no po so­bie w wy­ciągnięte ręce obie. Us­ta roz­chy­lam i czu­ję słod­ko - gorzki smak...tak życie sma­kuje.

Praca uszlachetnia, za to lenistwo uszczęśliwia. :)

...być może to nie są gwiaz­dy, ale ot­wo­ry w niebie, przez które na­wet w no­cy, świeci słońce...

Płomien­na cisza, zak­li­na znicza we Wszys­tkich Świętych ...

Przychodzi ta­ki moment, że już nie go­nimy motyli w zamyśleniu. Bóg dał, Bóg zabrał...

Lu­bię ob­serwo­wać ludzi, szczególnie o tej porze roku i po­ran­ku ta­kim chłodnym...wyglądają nad wy­raz ciepło.

Cho­ciaż od­chodząc, jes­teśmy dla świata prze­ważnie ni­kim, to dla blis­kich nasza śmierć, jest jed­nocześnie końcem wszys­tkiego co dzięki nam było naj­cenniej­sze, ale i początkiem dni, które oni muszą ja­koś przeżyć bez nas...

Życie rodzi w nas pot­rzebę śmierci.

Byłam przekonana, że to Clive Owen. Ci dwaj wyglądają jak bracia blizniacy. ;)

Gdy kiedyś kres mo­jej wędrówki nastanie, ta­kie mnie w skry­tości nur­tu­je pytanie. Czym będę - lwem dum­nym, czy może próżnym pawiem...

Od dna, można się zaw­sze od­bić. Ale z góry, tyl­ko spaść.

"Płat­ki śniegu przy­warły do ust, tracą żywot w kil­ka chwil. Jeszcze wczo­raj byłaś śliczną dziew­czyną je­sieni, te­raz zimą mi się przed­sta­wiasz. Już nie wiem, kim będziesz jut­ro..."