Godzi­na wy­bija od­chodząc z godnością, bo czas na nią przyszedł za­lany przyszłością...

"Mias­to mo­jej codzienności, pięknej posępności, ciszy w po­ran­nym gwarze i snach o ty­siącach marzeń..."

"Usiądź obok nic nie ga­daj, zbliż się...bliżej...to nie wa­da. Po­daj rękę al­bo cze­kaj, sam ją chwycę...start czy me­ta? Op­rzyj głowę, zam­knij oczy niech po­wol­nie to się toczy." ;)

Cza­sami mam wrażenie, że życie gra z na­mi w kółko i krzyżyk. Tyl­ko ja­koś co­raz więcej tych krzyżyków, a o koło ra­tun­ko­we ciężko.

Woj­ny. Za­machy. Na­pady. Po­rachun­ki. Samobójstwa. Przy­wary czys­to ludzkie. Ja­ki z te­go wniosek? Postęp zabija.

W dzi­siej­szych cza­sach po­mimo lep­szych dróg i całej tej no­woczes­ności, co­raz częściej nie wy­rabiamy na zakrętach życia.

Wyjątko­wy człowiek jest jak czte­rolis­tna ko­niczy­na. Spo­tyka­ny rzad­ko, ale da­je wiele ra­dości i nadziei na szczęście.

Im więcej spa­dających liści, tym więcej w ludziach tęsknoty.

Miło jest, spot­kać człowieka który pa­suje do skrzy­deł anioła...

Bez­wstyd­ne myśli prze­mienię w szept wyuzdany, by potem...roz­kosz grzeszną na­kar­mić owo­cem zakazanym...;)

Każdy smu­tek cze­ka na swoją nadzieję, tak jak sa­mot­ność na kro­ki... za­nim ktoś za­puka do drzwi.

Gdy­by mój dzi­siej­szy "ja" spot­kał wczo­raj­sze­go, może byłby pot­rzeb­ny jut­rzej­szy, żeby za­pobiec bójce.