Zmar­twychwsta­je to, co – jak myślałam – za­biłam na wieki. Sta­je na no­gi i jest go­towe do zem­sty; pełne chęci wal­ki i ener­gii, by spros­tać każde­mu wyz­wa­niu i każdej przeszkodzie. Budzi się we mnie zwie­rze.

A gdy się coraz zbliżał ów hałas, wrzask srogi, Zając w nogi. Wspojźrzy się poza siebie; aż tu psy i strzelcel Strwożon wielce,

jak oni cię tam włożyli

Bardziej sie boi jak wstydzi. To nie miejsce dla króliczka !!

To widać że się wstydzi.

taki malusieńki.

ktoś się pomyli i wypije królika...biedny