Co wieczór publiczność oczami zdrapuje jej z twarzy makijaż, szarpie ją za włosy i rozdziera jej satynowy strój. Sięgają poza granice jej błyskotliwej sztuki, by dotrzeć do jej serca. Każdy ma serce, ale serce Dalidy śpiewa.

Najlepszych ludzi uformowało naprawianie własnych błędów.

Zacza­rowa­ny mogłem tak w bez­dechu trwać I cze­kać końca świata Byś tyl­ko raz jeszcze po­kazała Jak miłość ma­luje szczęście na twarzy Bym raz jeszcze usłyszał jak na Twych Us­tach za­siada mo­je imię.