Ma­ruder mieczem ma­rudzi ab­surdal­nie ab­surdem za­jeżdża gdzieś na krańce krain nor­malności i ni­cości

Wiedziała, że ludzie tego świata chodzą w zbroi z mieczem egotyzmu, pijani samouwielbieniem, spragnieni komplementów, mało słysząc z tego, co się do nich mówi

Nie byłoby bólu, smut­ku, płaczu, go­ryczy, zaz­drości, miłości, szczęścia, zaurocze­nia. Nie czu­libyśmy się od­trące­ni, ani porzu­ceni. Nikt nie oce­niałby nas po tym jak składa­my zda­nie, w co się ubiera­my, czy nasza fry­zura pa­suje do naszej twarzy, a bu­ty są mar­ko­we.