Życie bez ciebie jest męczące, myśli o To­bie są łza­mi, Ty sam jes­teś jak wy­cięty z ga­zety- niereal­ny, a za­razem obec­ny gdzieś we mnie. Dlacze­go tak, trud­no wie­rzyć w siebie kiedy nie ma ze słuchawkami tutaj Ciebie?

Te­raz muszę so­bie o tym cza­sami przy­pomi­nać, od­na­leźć dawną siebie, bo kim te­raz jes­tem? Daw­ne myśli, prze­kona­nia zos­tały zastąpione no­wymi - czy lep­szy­mi?