Bądźmy oazą, gdzie człowiek zachwy­ca się życiem, także tym, które kosztu­je wiele trudu.

Przyj­rzyj się każdej łzie, która jak taf­la wiel­kiej wo­dy od­bi­jała twoją twarz, wciąż niez­naną… Te­raz stań na obłoku me­go ser­ca i spójrz jak z bólu zas­ty­ga w nim miłość wraz z resztka­mi krwi.