Os­ta­tecznie, dla na­leżycie zor­ga­nizo­wane­go umysłu, śmierć to tyl­ko początek no­wej wiel­kiej przygody.

co noc mi się śnisz, o przy­jaciółko dro­ga co noc o tej sa­mej porze oczy ot­wieram w godzinę śmier­ci twej spa­cero­wać się nie trwożę wśród gra­natu i sreb­ra noc­ne­go nieba