Tak długo zajęło mi zro­zumienie, że tu nap­rawdę nie ma cze­go ro­zumieć. Bo czym byłby świat i nasze życie gdy­by wszys­tko było ta­kie pros­te, ta­kie jak tyl­ko nam się za­marzy? Skąd wie­dzieli­byśmy, że coś jest białe nie poz­nając wcześniej czar­ne­go? Dob­ro bez zła nie byłoby tym sa­mym dob­rem. Szczęście bez cienia go­ryczy nie byłoby szczęściem...