Wciąż mam w głowie ja­kies myśli, wiesz? Nie dam ra­dy ich zliczyć, na­wet nie próbuję. Od­chodzą ok­rutnie gru­pami, po­jedyn­czo, po­wodując wzrusze­nie, ból, ra­dość, prze­rażenie... Piszę do ciebie w nadziei, że prze­każę ci choć ułam­kową część te­go, co kłebi się w środ­ku. Złud­na ta nadzieja.

Otworzysz bramy gwarne i łuki triumfalne muzyki, która w chmury trwa dymami pożarów z dołu do góry.

Nowa wersja koktajlu Mołotowa.

Niezła zgaga :P

zdolna,ja nie potrafię,a szkoda.