I jak pył na wiet­rze złama­ne ser­ce le­ci. Tak lek­ko po­nad prze­ciętnie, samo. Niesione w niez­na­ne, uzależnione. Od­kry­te na zam­kniętą prawdę. Cze­kając na ko­niec tra­sy - upadek. Os­ta­teczne szczęście, końca wszystkiego.

Tak bar­dzo się bałam ale nie przyszyłeś i nie rozświet­liłeś mi dro­gi tak jak kiedyś z cza­sem przyz­wyczaiłam się do ciem­ności i zro­zumiałam że sa­ma muszę za­palić pro­myczek nadziei w swoim sercu...

CUDNY HAFT...PIEKNE WYKONANIE ...