Słowa gu­bią sens Życie sma­ku na­biera Lis­tki ko­loru I błękit po błęki­cie płynie Jed­nak później Oburzam się Ob­rażam Rzu­cam słowa­mi os­try­mi Niczym mieczami i nożami Ka­leczę Świat ma­sak­ruję Prze­nika mnie chłód Cier­pię I nag­le przy To­bie łągod­nieję