Kiedy człowiek tra­ci os­tatnią is­kierkę nadziei, która pro­wadzi go przez życie, coś w nim umiera. Umiera w nim ta cząstka duszy, która od­po­wiada za cały je­go op­ty­mizm, poczu­cie szczęścia i spełnienia. Po­zos­ta­je tyl­ko pus­tka. Pus­tka, która zżera go od środ­ka ut­rudniając oddychanie.