Wierzę, że wiatr w polu istnieje, chociaż go nigdy nie zobaczę, gdy zgina drzewa i się śmieje, a wrona nawet nie zakracze. Chociaż jest cicho, ja to słyszę, dziwnie mi nieraz w uszach dzwoni. Jak mam opisać taką ciszę, która bez przerwy myśli goni.

Czar­ny kruk, usiadł na czar­nej gałęzi. Roz­postarł czar­ne skrzydła i czar­ne wieści wieści. Blask słońca już nie grzeje.Kruk czar­ne snu­je baje, nie war­te nic kochanie. Kruk tyl­ko łypie okiem, spo­koj­ny przed wyrokiem. Nie wal­czy z samotnością, choć bo­li jest wolnością. I kru­ka czar­na dola, jest jak ta mar­na rola…