Poz­ba­wiona ra­dości i uśmie­chu twarz, wyk­rzy­wia się w nied­bałym gry­masie po spoj­rze­niu na ze­garek. Wsta­je, spogląda w dal ... Od­wra­ca się, nie ma ni­kogo. Pow­ra­ca do do­mu okrężną drogą, mając os­tat­ni nadziei, że spot­ka swo­je przez­nacze­nie.