Ona sie­działa sa­mot­nie w do­mu i myślała o nim, spoglądając śle­po w ok­no. Nie mogła za­pom­nieć.. A może nie chciała? Może chciała o nim pa­miętać? Spłyneła sa­mot­na łza zos­ta­wiając mok­ry ślad na jej po­liczku. Wie­działa, że po tej jed­nej będzie ich więcej. Pod­dała się.. Za bar­dzo go kocha.