I os­tatnia kar­tka Wyr­wa­na z zeszytu I pom­niej­sza się klatka Me­go ludzkiego bytu I łapię za telefon I dzwonię I słyszę Twój oddech Odez­wać się boję I już się odzywam Lecz dos­taję czkawkę Ser­ce mi rozrywa .....odkładasz słuchawkę....

Kiedy te­lefon pub­liczny zwra­ca mo­netę mężczyźnie, ten spogląda na nią ze smut­kiem; ale ko­bieta wrzu­ca ją z pow­ro­tem i nakręca in­ny numer.

Życie zaz­wyczaj jest dla his­to­rii zabójcze, cza­sami o po­ran­ku czu­jemy, że coś się zacznie, coś pełne­go, czys­te­go, wyjątko­wego. Później dzwo­ni te­lefon i wszys­tko się kończy. Życie szat­ku­je, roz­py­la, roz­my­wa, codzien­ność nie lu­bi wy­raźnej kreski.

His­to­rie lu­bią się pow­tarzać jak auto­matyczna sek­re­tar­ka w telefonie.

Kiedy cisza woła Kiedy te­lefon milczy Kiedy dzien za­mienia się w noc Kiedy wschodzi słońce Kiedy skrzyn­ka jest pusta

0700........