i jak kolorowe korale naw­le­kam każdą z łez na nit­ki mi­nionych dni te z na­mi i... te bez nas a tęsknota na zim­nej pościeli szkicuje niereal­ne sny już tyl­ko w słowach szu­kam dla siebie ukojenia gdy two­je ramiona tak odległe ale ty... śpi... kiedyś i mnie no­wy świt obudzi upragnionym pięknem.