Pat­rzeć jak roz­poczy­na się ko­lej­ny dzień, dzień wyjątko­wy a może ta­ki jak każdy in­ny? WYJĄTKO­WY!

Ja­kie to przedziw­ne, że człowiek ot­wiera swo­je naj­skryt­sze za­kamar­ki ser­ca przed dru­gim człowiekiem. Po­wie­rza się, a po zra­nieniu w naj­czul­szy pun­kt, na­dal tęskni za blis­kością. Ciągle chce zaufać.