Za­pat­rzyłam się dziś w niebo, błękit w duszy zapanował, spoglądałam w nur­ty rzeki, prąd niedob­re myśli porwał. Za­nurzyłam wzrok w zieleniach, wszys­tkie tros­ki uleciały, teraz mogę śpiewać, tańczyć, byle świerszcze mi zagrały...

Tak chciałabym uciec od dnia codzien­ne­go,od­począć nad rzeką i pat­rzeć na niebo.Ra­zem z motylami z wol­ności się cieszyć.Usiąść na kamieniu...nig­dzie się nie spieszyć.

bardzo ciekawe.