Bóg zawsze podnosi słuchawkę, bez względu na to, ile czasu upłynęło od ostatniej rozmowy.

Ciem­ność za­garnęła świat Obudzi się do­piero jutro Ale po co ty­le czekać Sko­ro mogę wziąć telefon Zadzwo­nić i powiedzieć Uśmie­chnij się do mnie Roz­prosz mrok co jest dokoła

Już nig­dy u mnie im­pre­zy Niech męczą się in­ni na ka­cu Ja mogę na­wet spać u nich Na twar­dym ma­tera­cu Za tydzień te­lefon...Mo­nika? Kiedy ro­bimy im­prezę? Um­mm hmmm wiesz... się tłumaczę Myśląc że coś wypłaczę...

Je­den te­lefon, ton głosu choć na chwilę By­leby usłyszeć ukochaną osobę Nie nag­ram się, zadzwo­nię, cze­kanie nie jest miłe Cisza za­bija, proszę od­po­wiedz choć słowem.

Syg­nał ocze­kiwa­nia, do­bija, irytuje Kiedy ktoś, nie od­biera, po chwi­li czu­jesz niepokój Cisza w słuchaw­ce spo­koju nie gwarantuje Nieobec­ność w do­mu, śmierć, jest kil­ka powodów

"Poez­ja to mój od­dech, jas­kra­we widze­nie, dzie­dzic­two myśli, drzwi ot­warte, pot­rze­ba ciszy, miłości" - na­pisałam. Ja jes­tem opuszczoną stacją, na której ze­gar sta­ry od­mie­rza tyl­ko ki­lomet­ry życia.